آموزش های نوین برنامه نویسی و اندروید

آموزش های نوین ترفند های و رازهای مخفی ویندوز و اندروید

آموزش های نوین برنامه نویسی و اندروید

آموزش های نوین ترفند های و رازهای مخفی ویندوز و اندروید

رازهای سری اول

فعال‌سازی پنجره‌ی تأییدیه حذف فایل‌ها و پوشه‌ها در ویندوز 8 از طریق رجیستری در ویندوز 8 برخلاف ویندوزهای قبلی در صورتی که به پاک کردن یک فایل یا پوشه اقدام کنید، فایل یا پوشه بلافاصله راهی Recycle Bin ویندوز می‌شود دیگر پنجره‌ی تأییدیه‌ای نمایان نمی‌شود که در این خصوص از شما سوال کند. در گذشته در این ترفند به معرفی راه فعال‌سازی این پنجره پرداخته بودیم. در این ترفند قصد داریم به معرفی روشی دیگر برای این کار از طریق رجیستری ویندوز بپردازیم. بدین منظور: ابتدا (ترفندستان) کلیدهای ترکیبی Win+R را فشار داده و داخل پنجره‌ی Run عبارت regedit را وارد نموده و Enter بزنید. حال به مسیر زیر بروید: HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Policies\Explorerدر صورتی که در این مسیر Explorer موجود نیست خودتان بر روی Policies راست کلیک کرده و New > Key را انتخاب نموده و نام این کلید جدید را Explorer انتخاب نمایید. سپس در حالتی که Explorer در حالت انتخاب است، از قسمت دیگر صفحه بر روی فضای خالی راست کلیک کرده New > DWORD (32Bit) Value را انتخاب کنید. نام این مقدار جدید را ConfirmFileDelete قرار دهید. اکنون بر روی ConfirmFileDelete دوبار کلیک کرده و در قسمت Value data مقدار آن را از 0 به 1 تغییر داده و OK کنید. با این کار نیز پنجره‌ی تأییدیه حذف فایل را فعال خواهید کرد. برای غیرفعال کردن آن از همین روش نیز کافی است مقدار ConfirmFileDelete را مجدد به 0 تغییر دهید.

دیکشنری اصطلاحات اندروید

AirTime بازه زمانی دقیق مکالمه با تلفن همراه. بسیاری از شرکت‌های مخابراتی بر اساس میزان زمان در حال مکالمه در‌هر‌ماه قبض هزینه صادر می‌کنند. البته در برخی از شرکت‌های مخابراتی، مقدار هزینه AirTime به زمان استفاده از تلفن همراه در شبانه روز نیز بستگی دارد. (مثلا شرکت مخابرات ایران در روزهای تعطیل و ساعات خلوت شبانه هزینه AirTime یا زمان مکالمه را تخفیف می‌دهد).

آموزش Linux

استفاده از دستور mount برای اتصال سیستم فایلها لینوکس به صورت خودکار دستور mount -a (اتصال تمام فایل سیستمها) را در هربار بوت اجرا می‌کند. بنابراین استفاده از این دستور فقط در شرایط خاصی نیاز می‌باشد. بنابراین یک کاربر رده متوسط و یک مدیر سیستم می‌توانند به منظورهای زیر از این دستور استفاده نمایند: نمایش دیسکها، پارتیشن ها و فایل سیستم های راه دور (شبکه) که در حال حاضر متصل هستند. اتصال موقت یک سیستم فایل تمام کاربران می‌توانند از دستور mount بدون هیچ گزینه و پارامتری استفاده نماید. همانطوری که قبلا نشان داده شد، هنگامی که از این دستور بدون هرگونه گزینه و پارامتری استفاده می‌کنید، فایل سیستمهایی که در حاضر متصل هستند، نمایش داده می‌شوند. عمومی ترین وسایلی که بصورت دستی متصل می‌شوند، عبارتند از دیسکهای فلاپی و درایوهای CD-ROM . البته با توجه به نوع محیط گرافیکی و نوع توزیعی که استفاده می‌کنید، این دیسک‌ها ممکن است هنگام کلیک بر روی آیکون آنها و یا وارد نمودن آنها به درایو به طور خودکار متصل شوند در صورتی که می‌خواهید یک سیستم فایل را بطور دستی متصل نمایید، اطلاعات موجود در فایل fstab می‌تواند به شما کمک کند. شما یک گزینه را مشخص می نمایید و باقیمانده اطلاعات لازم از این فایل دریافت می‌شود. بنابراین اطلاعات موجود در فایل fstab به شما کمک می‌کند تا فایل سیستم‌ها را خیلی سریع متصل نمایید. مواردی که می‌توانید آنها را بصورت سریع متصل نمایید عبارتند از: درایو CD-ROM : در صورتی که یک دیسک CD-ROM با فرمت استاندارد (ISO9660 ) در درایو قرار دارد، میتوانید آنرا با استفاده از دستور زیر متصل نمایید: $ mount /mnt/cdrom به طور پیش گزیده، درایو CD-ROM در دایرکتوری mnt/cdrom یا cdrom / متصل می‌شود. اطلاعات مورد نیاز این دستور به طور خودکار از فایل fstab دریافت می‌شوند. برای نمایش محتویات دیسکی که اکنون متصل شده است، کافی است با استفاده از دستور cd وارد مسیر آن شده و سپس دستور ls را تایپ نمایید: $ cd /mt/cdrom $ ls دیسک‌های فلاپی: برای دیسک‌های فلاپی نیز می‌توانید همانند بالا رفتار نمایید. دستور زیر باعت اتصال دیسکهای فلاپی خواهد شد: $ mount /mnt/floppy البته در صورتی که از لیبرانت یا دبیان استفاده می‌کنید، محل اتصال فلاپی floppy / خواهد بود. پارتیشن‌های ویندوز: برای پارتیشن‌هایی که در فابل fstab تعریف نموده‌اید نیز می‌توانید مانند بالا عمل کنید: $ mount /windows در هر سه مورد فوق، می‌توانید از آدرس دستگاه‌های سخت افزاری درایوهای CD-ROM ، پارتیشن دیسک سخت و فلاپی نیز استفاده نمایید. (dev/cdrom و dev/fd0 و dev/hda1 ) گزینه‌هایی وجود دارد که می‌توانید آنها را به همراه دستور mount به کار ببرید. این گزینه‌ها عبارتند از: گزینه t auto - : در صورتی که هنگام متصل نمودن یک دیسک یا فلاپی، مطمئن نیستید که سیستم فایل آن چیست، می‌توانید از این گزینه تعیین خودکار نوع سیستم فایل استفاده نمایید گزینه r - : در صورتی که فقط نیاز به خواندن یک سیستم فایل دارید و نمی خواهید آنرا تغییر دهید، می‌توانید آنرا بوسیله این گزینه بصورت فقط-خواندنی متصل نمایید گزینه w - : این گزینه برعکس گزینه بالا بوده و فایل سیستم را بصورت خواندن/نوشتن متصل می‌کند. برخی گزینه های دستور mount وجود دارند که فقط مخصوص یک سیستم فایل مشخص هستند. برای کسب اطلاعات در مورد این گزینه‌ها کافی است از دستور man mount استفاده نمایید. استفاده از دستور umount برای بستن اتصال یک فایل سیستم هنگامی که کار شما با سیستم فایلی که موقتا آنرا متصل نموده‌اید تمام شد، و یا برای خارج کردن موقت یک سیستم فایل در حال اتصال دائمی، می‌توانید از دستور umount برای خارج نمودن آن از حالت اتصال استفاده نمایید. این دستور، سیستم فایل را از نقطه اتصال آن جدا می‌نماید. برای استفاده از این دستور، می‌توانید نام نقطه اتصال و یا نام ابزار را وارد نمایید.

آموزش Linux

ترمینال چیست؟ در گذشته زمانی که کامپیوترهای زیادی وجود نداشت، کاربران مجبور بودند تا برنامه‌های خود را از طریق درگاه‌های خاصی که در اصطلاح «ترمینال» نامیده می‌شدند، وارد کامپیوتر کنند و در نهایت نظاره‌گر نتیجه کار باشند. اما امروزه روز به محیطی با حالتی تقریباً متنی، و با ظاهری شبیه به سیستم‌عامل DOS که بمنظور اجرای فرمان‌های نوشتاری و استفاده از رابط خط فرمان (یعنیCLI) درون سیستم‌عامل گنو/لینوکس اجرا می‌شود؛ اصطلاحاً «ترمینال» می‌گویند. البته نبایست ترمینال را حتی از نظر ظاهری به سیستم‌عامل سرد، بی‌روح و سیاه و سفید DOS تشبیه کرد! در حال حاضر می‌توان جلوه‌های رنگی خاصی چه به متن و چه به محیط ترمینال افزود. حتی می‌توان تصویر پیش‌زمینه (بک‌گراند) آن را نیز تغییر داد و بر درجه شفافیت محیط ترمینال تغییراتی را اعمال نمود. در سیستمهای لینوکسی کنونی، بطور معمول ترمینال در پنجره‌ای مجزا در داخل محیط گرافیکی بمنظور اجرای فرمانها توسط کاربر گشوده می‌شود. اینکار معمولاً در اکثر نسخه‌های حاضر از توزیعات مختلف لینوکس، از طریق ترکیب کلیدهای Ctrl+Alt+T صورت می‌گیرد. * در گذشته ترمینال را «کنسول» نیز می‌نامیدند. اعلان (Prompt) بعد از اینکه پنجره ترمینال را در لینوکس گشودید با چیزی شبیه به تصویر زیر مواجه خواهید شد: این خط به چه معناست؟ farshid@farshid-MS-7353:~$ این عبارت، اصطلاحاً «اعلان استاندارد سیستم‌عامل لینوکس» نامیده شده و متشکل از چندین بخش به شرح زیر می‌باشد: - بخش اول به شناسه کاربری یعنی User ID که به اختصار UID نامیده می‌شود اشاره می‌کند. به عبارت ساده‌تر نام کاربری شماست که نمایش داده می‌شود. (در این مثال farshid) - علامت @ درواقع نمادی جهت جدا کردن نام کاربری با بخش دوم اعلان است. - بخش دوم نام سیستم (در سرورها، نام سرور) یا کامپیوتر شماست که در سیستم بنده farshid-MS-7353 نام دارد. - علامت : نیز به نوعی جداکننده نام کاربری و نام سیستم از ادامه عبارت اعلان است. - بخش سوم به دایرکتوری جاری (شاخه‌ای که در آن هستید) اشاره می‌کند و بطور پیشفرض به شاخه خانه (Home) کاربر مربوطه اشاره دارد که با نماد ~ تعریف می‌شود. - بخش آخر نیز به نوع کاربر اشاره می‌کند که منظور از علامت $ کاربر عادی است و درصورتیکه بجای آن، علامت # ظاهر شود؛ کاربر از نوع ریشه (root) می‌باشد. * کاربر ریشه گاهی اوقات Super User نیز نامیده می‌شود. حساسیت لینوکس نسبت به بزرگ و کوچکی حروف همانطور که قبلاً هم اشاره شده بود، خاطر نشان می‌کنم که سیستم‌عامل ویندوز در نامگذاری‌ها (بطور معمول در نامگذاری فایل‌ها و پوشه‌ها) بین حروف کوچک و بزرگ تفاوتی قائل نمی‌شود٬ امری که در گنو/لینوکس صادق نیست. اگر در ویندوز پوشه‌های «temp»٬ «Temp»٬ «TEMP» و «teMp» در یک مسیر باشند٬ یکسان تلقی می‌شوند و در حین ساخت هر یکی از این پوشه‌ها در کنار دیگری پیغام معروف جایگزینی (Replace) از شما پرسیده خواهد شد! اما در لینوکس این چهار پوشه٬ چهار پوشه متمایز و مستقل محسوب می‌شوند حتی اگر در یک مسیر قرار گیرند. این مسأله بطور تعمیم یافته در خط فرمان نیز حکمفرما است و رابط خط فرمان (CLI) نیز به بزرگی و کوچکی حروف حساس می‌باشد. لذا در حین استفاده از خط فرمان و ترمینال لینوکس این نکته را در نظر بگیرید. همچنین توجه داشته باشید که اکثریت قریب به اتفاق فرمان‌های لینوکس با حروف کوچک نوشته می‌شوند. دقت در این نکته می‌تواند از نمایش پیغام خطای 'command not found' که ناشی از اشتباهات تایپی (نوشتن فرمان‌ها با حروف بزرگ) شماست، جلوگیری نماید. تکمیل خودکار فرمان‌ها با کمک کلید Tab آیا برای تایپ سریعتر در فرمان‌های نسبتاً طولانی و در برخی موارد، حتی چندخطی می‌بایست تایپیست ماهری بود؟! آیا باید برای رسیدن به این مقصود، سرعت تایپ خود را بالا ببریم؟! پاسخ منفی است! شما می‌توانید با کمک کلید Tab فرمان‌ها را بطور خودکار تکمیل نمایید و از تایپ مستقیم آن‌ها پرهیز کنید. اگر قسمتی از فرمان را تایپ نموده و سپس دکمه tab را بفشارید در صورتی که فرمان یکتا باشد، یعنی فرمان دیگری نباشد که با حروف تایپ شده آغاز شود؛ ترمینال به صورت خودکار، تکمیل شده فرمان ناتمام را شناسایی کرده و ادامه‌ آن را درج می‌نماید. در غیر این صورت اگر با فشردن یکبار کلید Tab، فرمان بطور خودکار کامل نشد ممکن است حروف تایپ شده در ابتدای نام چندین فرمان مشترک باشد که در این صورت اگر Tab را دوباره فشار دهید، (فشردن دوبار پشت سرهم کلید Tab) تمام فرمان‌هایی که با ورودی شما همخوانی داشته باشند نمایان شده و لیست می‌گردند. درواقع خط فرمان، فرمان‌های منطبق بر حروف تایپ شده توسط شما را به شما پیشنهاد داده و به نوعی فرمان فراموش شده از حافظه ذهنتان را یادآوری می‌نماید! در انتها اگر Tab دوم هم نتیجه‌ای را در بر نداشت، این معنا را می‌دهد فرمانی که با حروف شما آغاز شود، وجود ندارد و آنچه که تایپ نموده‌اید، اشتباه است. همچنین استفاده از کلید Tab در تکمیل نام فایل‌ها و پوشه‌ها نیز در خط فرمان کاربرد دارد (به همان شکلی که پیش‌تر شرح داده شد) و هیچ نیازی نیست که نام‌های طولانی فایل‌ها و پوشه‌های خود را کاراکتر به کاراکتر در خط فرمان تایپ نمایید! عمل کپی فرمان‌ها در خط فرمان تصور غلط «خط فرمان با ماوس بیگانه است!» را فراموش کنید! شما براحتی می‌توانید فرمان‌هایی را که در محیطی متنی تایپ شده‌اند (معمولاً در صفحات وب در رابطه با آموزش لینوکس) کپی کرده و از طریق ماوس، یعنی کلیک راست در نقطه‌ای از خط فرمان و انتخاب گزینه Paste فرمان‌ها را وارد خط فرمان نموده و نهایتاً کلید اینتر را بفشارید. همینطور برای چسباندن (Paste) متن از قبل کپی شده، می‌توانید از فشردن کلید اسکرول ماوس (کلید وسط) بجای کلیک راست و Paste کردن، استفاده نمایید. عکس این قضیه نیز در خط فرمان صادق است. درواقع شما می‌توانید از طریق ماوس و یا صفحه‌کلید، فرمانی را (حتی به همراه خروجی آن) توسط عمل کلیک راست و انتخاب گزینه Copy اصطلاحاً کپی نمایید و در هر محیط متنی که مایل بودید (مثلاً ویرایشگر متن، فوروم‌های اینترنتی و یا وبلاگ آموزشیتان) Paste نموده و از آن استفاده کنید. History خط فرمان گاهی لازم است تا فرمان‌هایی را که قبلاً استفاده شده، مجدداً به همان شکل و یا با اندکی تغییر مورد استفاده قرار داد. برای این کار می‌توان از History خط فرمان استفاده کرد. History محلی است که ۱۰۰۰ فرمان پایانی را که شما اجرا نموده‌اید، نگهداری می‌کند و می‌توانید براحتی با استفاده از کلیدهای جهت‌نمای بالا و پایین در خط فرمان، به ترتیب به سمت عقب و جلو حرکت نموده و مجدداً آن‌ها را اجرا کنید. ۱۰۰۰ فرمان پایانی موجود در بخش History حتی با خاموش کردن سیستم نیز از بین نمی‌روند و این نکته کوچک می‌تواند یکی از مهمترین خصیصه‌های خط فرمان باشد! ترکیب کلیدهای Ctrl+C کاربرانی که از پلتفرم‌های ویندوزی به لینوکس مهاجرت می‌کنند؛ طبق عادت ترکیب کلیدهای Ctrl+C را مختص عمل کپی می‌دانند. در محیط گرافیکی لینوکس این کلیدها بمنظور عمل کپی مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما در ترمینال و خط فرمان این کلیدها معنای دیگری دارند و وظیفه‌ای غیر از عمل Copy را انجام می‌دهند. درواقع در صورتی که فرمان یا برنامه‌ای توسط ترمینال در حال اجرا باشد و شما کلیدهای ترکیبی Ctrl+C را بفشارید، فرمان یا برنامه متوقف (بسته) می‌شود و اصطلاحاً فرآیند مربوطه Break می‌شود. کلیدهای میانبر برای اعمال Copy و Paste ضمن دقت در استفاده از کلیدهای Ctrl+C، می‌توانید از ترکیب کلیدهای Ctrl+Shift+C و Ctrl+Shift+V به ترتیب برای عمل کپی (Copy) و چسباندن (Paste) در خط فرمان، بهره ببرید. تایپ رمز عبور در خط فرمان با توجه به اشاراتی که در آموزش‌های قبلی شده، گاهی لازم است از کاربر عادی به کاربر ریشه سوئیچ کرده و در مواردی با حق دسترسی root فرمانی را اجرا کنیم. این عمل با فرمان پرکاربرد sudo انجام می‌شود و از آنجایی که بنا نیست در این آموزش فرمان خاصی مورد بحث قرار بگیرد؛ به ذکر نام آن بسنده کرده و عملکرد فرمان sudo شرح داده نخواهد شد. در تغییر کاربر در خط فرمان و یا در تغییر حق دسترسی، خط فرمان از شما رمز عبور مربوطه را خواستار می‌شود. در محیط ترمینال٬ هنگام تایپ رمز٬ برای امنیت بیشتر کاراکترهای در حال تایپ حتی بصورت علامت ستاره (دایره توپر) نشان داده نمی‌شوند. لذا لزومی به نگرانی از بابت کار نکردن صفحه‌کلید نیست! و ادامه تایپ کلمه عبور و نهایتاً فشردن کلید اینتر بهترین گزینه انتخابی است.